សិស្សប្រុស
ភាគទី ៩
«ហឺស!» គេគ្រហឹមទាំងអស់សំណើច។
«លែងទៅ....អ្ហាយយ៎» នាយកម្លោះស្រាប់តែលើកកាយអក្រាតឡើងដើរចេញពីបន្ទប់ទឹកទៅដាក់ឪ្យគេងលើគ្រែយឺតៗឯគេក៏ឡើងទៅគេងជាមួយនាងដែរបន្ទាប់គេក៏ទាញភួយមកគ្របពីលើកាយគេនឹងនាងដើម្បីបិទបាំងរាងកាយឥតសម្លៀកបំពាក់។
«កក់ក្ដៅទេ?» លីនស៊ានទាញកាយនាងតូចមកឱបរិតយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។
«ទើសទាល់ណាស់ លែងទៅ»
«ទើសទាល់យ៉ាងម៉េច កក់ក្ដៅសឹងអី!» គិតមើលទៅសាច់ប៉ះសាច់ អារបស់ខ្លះក៏ប៉ះគ្នាទៀត បែបនេះគេពេញចិត្តពេញថ្លើមណាស់។
«ហើយប្រុងគេងទាំងបែបនេះ?»
«ប្រាកដហើយ គេងទាំងអត់សម្លៀកបំពាក់បែបនេះហើយស្រួល»
«ស្រួលស្អី រហើយៗពិបាកណាស់»
«ស្រួលពេលមានអារម្មណ៍ចាប់ដាក់យកម៉ងមិនបាច់យូដោះសម្លៀកបំពាក់»
«ក្មេងល្មោភ» យីសុីននិយាយទាំងដៃវាយស្មាមាំរបស់គេ ប្រុងមិនឪ្យនាងគេទេហេស៎?
«ជុ! ឆាប់គេងទៅ» នាយកម្លោះឱនថើបបូរមាត់តូចបន្តិច ហើយក៏ប្រាស់ខ្លួនដេកផ្អៀងទៅម្ខាងទាំងដៃនិងជើងនៅតែឱបកាយនាងមិនព្រមលែង។
«ហ្អឹមម» យីសុីនដកដង្ហើមធំព្រមបិទភ្នែកសំងំដេកទាំងរាងកាយត្រូវគេឃាំងជាប់ក្នុងរង្វង់ដៃ នេះសំណាងហើយដែលគេមិនធ្វើអីនាងបន្តទៀត។
ព្រឹកព្រឹមស្រាងៗពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលទើបនឹងរះបានជះពន្លឺចូលមកខាងក្នុងបន្ទប់តាមរយៈបង្អួចកញ្ចក់បង្ហាញឪ្យឃើញច្បាស់នូវរាងកាយមនុស្សប្រុសស្រីពីរនាក់នៅលើគ្រែតែមួយឱបគ្នាយ៉ាងស្អិតរមួតដូចរាងកាយតែមួយទៅហើយ។
«...» លីនស៊ានបើកភ្នែកឡើងយកដៃបាំងថ្ងៃព្រោះវាចាំងខ្លាំងពេក បានបន្តិចគេក៏ដាក់ភ្នែកសម្លឹងមនុស្សស្រីដែលនៅក្នុងរង្វង់ដៃគេទាំងញញឹមពព្រាយ។
«អូនស្អាតណាស់» គេយកដៃវែកសក់ដែលបាំងមុខនាងយឺតៗ។
កំពុងតែមើលមុខនាងសុខៗ យីសុីនស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង គេក៏ប្រញាប់ធ្វើជាបិទភ្នែកវិញ។
«...» គ្រាន់តែបើកភ្នែកភ្លាមនាងក៏ងើបមើលមុខគេភ្លាម
(ធ្វើជាដេកលក់អីណា) នាងតូចនិយាយក្នុងចិត្តទាំងជ្រួញចិញ្ចើមហួសចិត្ត គិតថាបោកនាងបានមែន?
(ឯងនេះធ្វើបាបយើងណាស់ អាក្មេងឆ្កួត!) យីសុីនស្រាប់តែញញឹមចុងមាត់ យកដៃទាំងពីរដាក់លើទ្រូងរបស់គេរួចរំកិលខ្លួនតិច។
«?» លីនស៊ានមានអារម្មណ៍ថាសកម្មភាពនាងដូចប្លែកៗក៏បើកភ្នែកម្ខាងតិចៗតែ...
«យកទៅ!!»
/ព្រូស/
«អូយយយ៎!!» សម្លេងស្រែកឮស្ទើបែកបន្ទប់ នាយកម្លោះត្រូវខ្ទាតធ្លាក់ពីលើគ្រែទៅលើឥដ្ឋដោយស្នាដៃនាងក្រមុំជើងល្អ។
«ឪ្យសមមុខ»
«នេះអូនធាក់បង?» គេអើតកមកមើលនាងទាំងជ្រួញចិញ្ចើមតែគេមិនបានខឹងនាងទេ។
«ចា៎!! នរណាឪ្យឯងធ្វើបាបខ្ញុំពេកធ្វើអី»
«ល្អ!!»
«ល្អស្អី? អេ...!!» នៅសុខៗគេស្រាប់តែទាញភួយដែលនៅលើខ្លួននាង។
«នែ៎កុំទាញ! ធ្លាក់ខ្ញុំឥឡូវហើយ!»
«ណែ៎...អ្ហាយយយ៎»
/ព្រូស/
«ធ្លាក់ទាំងពីរនាក់បែបនេះទើបសប្បាយ» ដោយសារកម្លាំងនាងមិនដល់គេទើបត្រូវធ្លាក់ទៅពីលើគេ។
«មិនសប្បាយជាមួយទេ លែងទៅ!» យីសុីនបម្រុងរើខ្លួនចេញពីគេ តែនាយកម្លោះនៅតែឱបនាងជាប់។
«ធ្វើបែបនេះគួរតែដាក់ទោសទេ?»
«ដាក់ទោសស្អី ឆ្កួតទេហេស?»
«គឺ...»
«ណែ៎!! អត់ទេណា ខ្ញុំគ្មានកម្លាំង!»
«នេះអូនគិតដលថាហើយហ្នឹង?»
«ខ្ញុំ.....ខ្ញុំ...ហើយឯងចង់និយាយពីអី?»
«បងចង់និយាយថាឥឡូវនេះបងឃ្លាន ធ្វើម្ហូបឪ្យបន្តិចបានទេ?»
«ចុះមិនឪ្យគេយកមកឪ្យទៅក្រែងឯងជាកូនម៉ាហ្វៀមិនចឹង?»
«អត់ទេបងចង់សាកស្នាដៃអូន»
«ហឺយ...!!»
«ធ្វើបន្តិចទៅណា»
«ក៏បានលែងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំទៅងូតទឹកសិន»
«ចឹងងូតពីរនាក់ល្អទេ?»
«អត់ទេ...នែ៎! ខ្ញុំមិនងូតជាមួយឯងទេ លែងអាក្មេងចម្កួត» គេមិនខ្វល់លើកបីកាយតូចចូលក្នុងបន្ទប់ទឹកបាត់ ហើយប្រាកដណាស់ថានាងងូតទឹកមិនបានស្រួលចិត្តទេ ព្រោះគេតោងនាងស្អិតដូចតុកកែ ជាពិសេសអង្អែលលើក្រោមសព្វសាច់គ្មានចន្លោះ។
បានមួយសន្ទុះទើបអ្នកទាំងពីរដើរចេញពីបន្ទប់គេងចូលក្នុងផ្ទះបាយ។
«ចង់ញុាំអី?»
«អីក៏បានឪ្យតែអូនធ្វើឪ្យបង»
«ខ្ញុំធ្វើម៉េចនឹងអាចផ្គាប់ចិត្តឯងត្រូវទៅ?»
«ចឹងទៅផ្គាប់រឿងលើគ្រែវិញល្អទេ?»
«ក្មេងមាត់ឆ្កែ»
«តែមាត់ឆ្កែមួយនេះ...»
«ឈប់និយាយៗ ឯងញុាំបាយឆាទេ?»
«ស្នាដៃអូនបងញុាំទាំងអស់»
«ចាំបន្តិចទៅចឹង»
«Ok»
បន្ទាប់ពីនិយាយជាមួយគេចប់ នាងក៏ដើរទៅបើកទូទឹកកករកគ្រឿងដែលត្រូវការហើយក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើ។
«មានអ្វីឪ្យជួយទេ?» ដោយឃើញខ្លួនឯងដូចជាអត់ប្រយោជន៍ខ្លាំងពេក គេក៏សួរនាងក្រែងមានអ្វីឪ្យគេធ្វើខ្លះ។
«ជួយយកខ្ទះឪ្យបន្តិច»
«មួយណា?» គេងើបឡើងដើរទៅកន្លែងដាក់ឆ្នាំង ឫខ្ទះ។
«អាមួយណាដូចខ្ទះអានឹងហើយ»
«ប្រាប់ដូចមិនប្រាប់»
«យូម្លេះឪ្យលឿនមក»
«មួយណា?»
«ហីយ៉ា!! មិនបាច់ជួយស្អីទេ ទៅអង្គុយតែមួយកន្លែងទៅទុកឪ្យខ្ញុំធ្វើវិញ»
«តែបង....»
«ថាទៅអង្គុយទៅ»
«ក៏បាន» គេនិយាយទាំមុខស្អុយហើយក៏ដើរទៅអង្គុយវិញ តែអង្គុយសុខៗគេក៏ងើបឡើងដើរទៅរកនាង។
«ណែ៎! ធ្វើស្អីហ្នឹង?» នៅសុខៗគេស្រាប់តែមកអោបចង្កេះនាងពីក្រោយ។
«ចង់ឱប»
«តែខ្ញុំត្រូវធ្វើអាហារណា ឯងមកឱបបែបនេះឪ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េច?»
«ឱបតែខ្លួនតើ មានកាន់ដៃឯណា»
«តែវាពិបាក»
«អត់ទេចង់នៅបែបនេះ»
«ហឺយយ! ថាទៅអង្គុយទៅកុំមកឱបបែបនេះវាពិបាក» យីសុីនដកដង្ហើមធំទាំងធុញទ្រាន់ នេះគ្រាន់តែនៅជាមួយគេជាបណ្ដោះអាសន្នគេតោងនាងស្អិតយ៉ាងនឹងហើយ ចុះទម្រាំរស់នៅរៀបការជាមួយគេទៀត? ងាប់ហើយ! នាងស្រមៃមិនចេញទេ។
«ហីយ៉ា! ក៏បានកុំឪ្យអូនពិបាក» គេយល់ព្រមតាមនាងហើយក៏ថើបថ្ពាល់នាងតូចមួយខ្សឺតរួចក៏ដើរទៅអង្គុយលើកៅអីវិញ។
«ក្មេងនៅតែជាក្មេង!» យីសុីននិយាយតិចៗទាំងគ្រវីក្បាលសម្លឹងមើលគេ។
បានមួយសន្ទុះនាងក៏ធ្វើរួចរាល់។
«អាហារមកដល់ហើយ»
«ញុាំកើតទេ?»
«ចាក់ឪ្យឆ្កែសុីល្អទេ?»
«អេ..អេ! ញោះលេងសោះខឹងដែរ» នាងតូចស្រាប់តែលើកចានបម្រុងនឹងដើរចេញតែត្រូវគេចាប់ដៃជាប់។
«...»
«អង្គុយចុះវិញមក កុំងរមើល»
«...» នាងព្រមអង្គុយចុះតាមគេ។
«អ្ហឹម...រស់ជាតិកម្ររកបាន»
«មែន?»
«តែវានៅចាញ់រស់ជាតិខ្លួនអូនដាច់»
«បិទមាត់ហើយញុាំបាយទៅ»
«អៅ! បិទមាត់ញុាំបាយម៉េចនឹងកើត?»
«ខ្ញុំចង់សម្ដៅថាកុំឪ្យនិយាយច្រើនពេក»
«បើមិនចង់ឪ្យបងនិយាយច្រើនទាល់តែយកបបូរមាត់អូនមកបំបិទ» គេនិយាយទាំងទឹកមុខព្រាន
«ឆ្កួតមែនទែនហើយៗ ហឺយយ!»
«ទៅៗបងឈប់និយាយក៏បាន ញុាំបាយទៅ»
«អូយ» គេយកដៃញីភ្នែក
«ឯងកើតអីនឹង?» យីសុីនសួរគេទាំងងើបចេញពីកៅអី
«ដូចជាមានអីនៅក្នុងភ្នែកខ្ញុំ»
«មើលយកដៃចេញខ្ញុំមើលបន្តិច» គេធ្វើតាមនាង យីសុីនក៏ឱនមើល
«មានឃើញទេ?»
«គ្មានស្អីផង»
«ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ វាមានពិតមែន»
«ថាអត់គឺអត់ហើយ»
«មើលឪ្យច្បាស់មើល»
«គ្មានទេ»
«តែបងឃើញ»
«ឯងមើលឃើញយ៉ាងម៉េច?»
«គឺឃើញអូននោះអី អូនមិនឃើញមុខរបស់អូនក្នុងកែវភ្នែកបងទេហេស៎?»
_____
បើពេញចិត្ត vote មួយទៅ follow មួយផង ❤️